Geert Kimpen (1965) groeide op in Vlaanderen. Zijn katholieke
jeugd was later een bron van inspiratie, maar in eerste instantie 
een rijke voedingsbodem voor frustratie en leed op de katholieke
jongensschool.’ Kimpen herinnert zich nog de eerste vrouwelijke
stagiaire die de school binnenkwam. ‘Het moet voor haar
verschrikkelijk zijn geweest. Aangestaard worden door de hele
school, de hormonen gierden door de gangen, het gebouw
ontplofte zowat.’

Opgroeien in de Vlaamse katholieke wereld van die tijd had
echter ook een andere kant. ‘Ik was gefascineerd door de mis.
De rituelen, de gewaden, de mysterieuze woorden. Dat hele
sacrale vond ik prachtig. Ook het idee dat je het leven met
elkaar viert, dat is iets dat ik mijn hele leven al meedraag,
ook in de keuze voor het theater.’

Eigen theatergezelschap

Op z’n 25e verhuisde Kimpen naar Nederland, om in Amsterdam
aan de Hogeschool voor de kunsten de regieopleiding te gaan
volgen. ‘Ik wilde theaterregisseur worden, maar wilde niet zo
maar theater gaan maken. Net zoals liturgie reikt naar het
heilige, het goddelijke, zo moet theater dat volgens mij ook
doen. Mijn ambitie is nooit geweest om zomaar iets banaals te
maken, maar met het publiek iets te vieren, ze op te tillen uit
het dagelijkse en oppervlakkige leven. Samen met acteurs als
Isa Hoes, Marc-Marie Huijbregts en Antonie Kamerling heb ik
verschillende voorstellingen gemaakt.’